Vrijwillig afgehaakt

Lang, héél lang geleden ben ik geheel vrijwillig afgehaakt bij het Eurovisie songfestival. Ik had het wel een beetje gehad met die jaarlijkse zangwedstrijd. Een mens begint vanaf zijn 32e wel wat anders aan zijn hoofd te krijgen.
Vraag me wie er de afgelopen zevenentwintig jaar met de zanggladiolen aan de haal is gegaan en ik zal het antwoord schuldig moeten blijven. Ik heb werkelijk geen flauw idee.
Hoewel ik voor zingen op de lagere school zelf nooit meer scoorde dan een 4 – en dan moest ik al behoorlijk mijn dag hebben – was ik tot 1988 in alle bescheidenheid best een kenner des songfestivals.
Corry Brokken en Teddy Scholten, de eerste Nederlandse winnaressen, had ik bij gebrek aan een tv in ons ouderlijk huis nog gemist maar met Sandie Shaw begon de pret. Als dertienjarige raakte ik bijna in trance van die op blote voeten zingende mevrouw.
In 1969 zaten we met vier winnaressen opgescheept. Potverdorie, niet de minsten ook zeg. Salomé (geen idee meer hoe het mens eruit zag of wat ze zong), Lulu, Frida Boccara en onze bloedeigen Eindhovense Lenny Kuhr. De tekst van de troubadour ken ik nu nog steeds uit mijn hoofd. Tenminste de kern: Lai la la lai la la ai la la lai la la la la lai la la ai la la lai la la la la lai la la ai la la lai la la la la lai la la ai la la lai la la la la lai la la ai la de troubadourrrrrrrrrr.

Daarna kregen we – ik meen een keer of tien – Johnny Logan. Tussendoor hadden we nog Dana, Vicky Leandros (zwijmel), Anne-Marie David (zwijmel), ABBA (2 van de 4 zwijmel), Teach-Inn (hoera, weer een Nederlandse winnaar), Brotherhood of Man, Bucks Fizz, Nicole, Sandra Kim en Céline Dion.
Vanaf Céline is het totaal songfestivalzwart voor me. Ik heb nooit meer echt gekeken. Alleen af en toe met een schuin oog omdat mijn vrouw altijd fan van het spektakel is gebleven. Je kunt je niet helemaal van de wereld afsluiten helaas. Zo heb ik dus toch wel wat Orks, travestieten, oude Russische dames, een vrouw met een baard en ander extravagante types ongewild voorbij zien trekken.

Om relaxed op de bank een bordje yoghurt met frambozen te kunnen consumeren, zette ik vanavond de tv even aan. Geheel onvoorbereid viel ik midden in een nieuwe aflevering van het Europese zangwedstrijdje. Een Portugees stapte het podium op. “Nou vooruit, één nummertje moet kunnen”, vond ik. Ik hield me aan dat voornemen toen de laatste framboos langs mijn huig was geglipt. De tv ging zonder pardon weer uit. Hoewel ik de rest niet zal zien en horen, voorspel ik nu al dat die Portugees gaat winnen. Ik heb het tot 1988 altijd bij het rechte eind gehad. Ik kan wel stellen dat ik er ongelofelijk veel verstand van heb.
“Portugal, douze points” zal in het weekend héél vaak te horen zijn. Ik mag hier op afgerekend worden.

Om nog een stukje te lezen :

Zwart gat

Zwart gat

Hoofdbrekens /
Tijd is volgens mij een uitvinding van de mens om de dingen die hij moet doen uit te kunnen stellen ...
Verbaasd

Verbaasd

Hoofdbrekens /
Ik ben te lang van stof. Ik weet het. Ik kan me zowel verbaal als non-verbaal maar moeilijk in toom ...

10 gedachten over “Vrijwillig afgehaakt”

  1. Ik kijk ook dit jaar weer niet naar het Songfestival, ondanks dat ik gecharmeerd ben van Duncan’s liedje. Het is mooi, maar eigenlijk denk ik dat het te mooi is voor het songfestival. Klinkt wat raar, maar misschien begrijp je hoe ik dit bedoel.
    Ik ga dus niet kijken, ook zaterdag niet, maar ergens hoop ik dat hij wint.

  2. Nooit een aanhanger van het songfestival geweest. Ik ken de doorgewinterde namen van gedoodverfde winnaars en hun bijbehorende liedjes, maar alleen van de vele herhalingen op de radio. Je bent niet eenzaam. Een per ongeluk noot van gister bij het aanzetten van het toestel en ik haakte al weer af. Je bent niet alleen Mies. Er zijn er meer. 😉

Reageren? Graag!