Verbaasd

Met haar rug naar me toe keek mijn moeder uit het raam van het verpleeghuis.
‘Wat zou dat witte spul zijn dat daar overal ligt?’, vroeg ze met zachte stem.
‘Dat is sneeuw’, zei ik.
Ze draaide zich langzaam om en keek me verbaasd aan.
‘Erg mooi hoor, maar ken ik u ergens van?’

Opgenomen in de bundel 55 woordenverhalen deel 1

Nog een stukje lezen :

zwemmen

Zwemmen

Je zult me nooit een lekker eindje zien zwemmen. Ik heb er een gruwelijke hekel aan om nat te worden. Ik moet noodgedwongen af en ...
koffie

Van veel koffie word je lelijk

Ik heb eens wat zitten rekenen. In een beetje olympisch zwembad gaat al gauw tweeënhalf miljoen liter water. In mijn leven moet ik zo'n anderhalf ...

8 gedachten over “Verbaasd”

Reacties zijn gesloten.