pelican brief

Van een totaal andere kant bekeken

Twee jaar geleden kreeg onze huiskamer, door wat professioneel tegen de muren gekwakte emmers verf, een frisser aanzien. De inboedel had voor dat karwei noodgedwongen even het veld moeten ruimen. Mijn bescheiden arsenaal aan films verdween naar de zolder en kwam er nooit meer vandaan. Ik heb sindsdien geen speelfilm meer vanaf een rond schijfje gezien. Het kijken naar films die op tv uitgezonden worden, deed ik sowieso al zelden. Ik heb weliswaar een tv-gids die me ooit door een zendgemachtigde is aangesmeerd, maar waar die gids zich elke week verstopt, is tot op heden een onopgelost mysterie.

Onze internetprovider hield er mee op. Diezelfde aanbieder had er ook altijd keurig voor gezorgd dat we konden bellen en tv-kijken. Er kwam na een hoop gedoe een andere leverancier. Er moesten eigenlijk nieuwe kabels achter de plinten gelegd worden. Ik haat nieuwe kabels leggen achter plinten. Dus werd de tv – die nog nooit van z’n plek geweest was – naar die hoek van de kamer geschoven waar miljoenen bytes zich zouden gaan verdringen voor een plekje in een ultramodern kastje. De tv kon plotseling dingen die ik niet voor mogelijk had gehouden. Er bleek zelfs een tv-gids op te zitten. Het apparaat was zó intelligent geworden dat ik ook scheen te mogen kiezen wannéér ik iets wilde kijken. Door de noodgedwongen verplaatsing van de tv kon dat kijken voortaan ook liggend op de bank.

Ik zag op die ingenieuze tv dat The Pelican Brief naar het boek van thrillerschrijver John Grisham uitgezonden werd. Ik vond dat ik de gok maar eens moest wagen. Denzel Washington en Julia Roberts zijn de beroerdsten niet om een paar uur tegenaan te kijken. De bank lag lekker en ik zonk aangenaam weg. Van de film snapte ik na een kwartier al niets meer. Ik focuste me regelmatig op Julia en voorkwam daarmee dapper dat mijn ogen niet helemaal dichtvielen. Nadat er twee uur en een kwartier voorbij waren, begreep ik nog minder van alles wat er voorgevallen was. Maar ik had het wel mooi gered. Een film liggend op de bank helemaal afgekeken.

Erg gelukkig was ik er niet van geworden. Ik ben geen op de bank neerploffende thuiskijker. Ik hoor rechtop in een bioscoopzetel te zitten. Ik ga deze week maar weer eens op zoek naar een buitenlocatie waar een goede film draait. Suggesties zijn van harte welkom. Als ik er maar niet bij hoef je janken. Als je enige consideratie met me hebt dan alsjeblieft geen films voorstellen in de sfeer van Finding Nemo, Hachi, The Champ of Bambi.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

22 gedachten over “Van een totaal andere kant bekeken”

  1. De laatste film heb ik een paar weken geleden in de bioscoop gezien. Prachtig, maar ik moest huilen vanwege de onmenselijke toestanden van de vluchtelingen op Lampedusa. Man was ook zeer aangedaan. Zou hem jou dus niet aanraden, ‘Rafaël’ naar het gelijknamige boek van Christine Otten.

  2. Ik zou naar “De dirigent” gaan als ik jou was. Het is een schitterende film over een vrouw die begin vorige eeuw de droom had om dirigent te worden en deze droom uiteindelijk waarmaakte, maar eigenlijk nooit veel werk had alleen omdat ze vrouw was. Op waarheid gebaseerd.

  3. Ik kijk dus nooit thuis films, ga enkele keren per maand naar de bios. Bij voorkeur naar superheldenfilms. Of fantasy. De nieuwe fantastic beasts is net uitgekomen, een juweeltje. Denk ik.

  4. Ik keek naar een film in de tunnel van de nieuwe Gaasperdammerweg.
    Ik keek naar films onder het Metrostation Kraaiennest.
    En ik keek nasr films op Hoekenrode, het plein aan de voorkant van station Bijlmer Arena.

    Maar thuis kijk ik niet naar een film.

    Kwestie van geen kabelaansluiting en een ontbrekende tv.

    Vrolijke groet,

Reageren? Graag!