Trauma

Mijn allereerste psychische optater van jewelste kreeg ik op mijn negenentwintigste.
Een vierjarige kleuter zwaaide op straat enthousiast naar me en riep vrolijk: “dag opa.”
Ruim dertig jaar later wachtte ik, na een bezoekje in een verpleeghuis, voor de lift toen een hoogbejaarde dame met rollator naar me toe geschuifeld kwam.
“Dag knappe jongeman”, zei ze knipogend tegen me op het moment dat haar vierwielige voertuig tot stilstand was gekomen. Ik glunderde van mijn ene grote oor tot mijn andere. Het trauma van vroeger was op slag uitgewist.
Een vrouw van mijn eigen leeftijd voegde zich bij ons. Ze pakte de arm van de oude dame en legde iets in haar hand.
“Hier moeder, want zonder bril zie jij een aap nog voor George Clooney aan.”

De bench die niet thuis wil komen De afgelopen tien jaar ben ik welgeteld één keer met onze gammele Citroën naar mijn werk gehobbeld. Dat was een paar maanden geleden. Vrijwillig haal ik het niet in mijn hoofd om mijn fiets in de schu...
Vakantielijstje Het overzichtje dat ik meestal twee keer per jaar uitprint, heet het 'We-gaan-op-vakantie-lijstje’. Ik vind het best lekker om er af en toe voor een weekje tussenuit te knijpen maar aan twee zaken heb...

11 gedachten over “Trauma”

Reageren? Graag!