Het is volstrekt logisch dat het woord paddenstoelschilder niet in het woordenboek staat. Je komt een paddenstoelschilder simpelweg nooit tegen. Ik bedoel dan een schilder die een fraaie paddenstoel in de natuur ziet staan, er een klein stoeltje voor zet, een paar tubes verf en wat kwasten uit zijn rugzak haalt en de paddenstoel met totaal andere kleuren besmeurd. Het mag lijken dat ik, door dit uit het niets aan te kaarten, aan de paddo’s heb gezeten, maar dat is geenszins het geval.
Een dergelijke paddenstoelschilder bestaat namelijk wel. Deze week kwam ik daarachter omdat mijn vrouw bij aanvang van de herfst een nieuwe hobby heeft ontdekt. Ze fotografeert nu aan één stuk door paddenstoelen in het bos. Daar is op zich weinig mis mee, behalve dat een wandeling van vier kilometer nu ruim anderhalf uur in beslag neemt in plaats van een krap uurtje. Op werkelijk elke paddenstoel valt haar oog.
Op zeven kilometer en tweehonderd meter van onze voordeur ligt Manege de Molenberg. Elke donderdagmiddag ben ik daar te vinden. Ik zit dan niet als een soort Clint Eastwood op één van de vele aanwezige paarden, maar vertoon mijn matige kunsten aan de biljarttafel die de manege gelukkig ook één heeft.
Een jaar geleden ontdekte ik bij toeval dat aan de manege een hondenlosloopgebied grenst. Tegenwoordig tref je me daar vaak nog op een andere middag aan. Dan in het gezelschap van mijn vrouw en onze hond. Zij komen voor de frisse lucht en het snuffelen en ik omdat ze bij de manege verschrikkelijk lekkere appeltaart met slagroom hebben.
Mijn vrouw zag de paddenstoel direct in haar rechter ooghoek toen we de toegangspoort tot het losloopgebied achter ons dicht hadden laten vallen. Op een omgevallen boom groeide de paddenstoel tussen het mos. Mijn vrouw wees opgewonden naar de paddenstoel. Ik haalde mijn schouders op, want ik ontwaarde niets bijzonders.
“Kijk, die kleuren’, riep ze overweldigd door wat ze blijkbaar gezien had. Ik haalde mijn schouders opnieuw op, want ik ben kleurenblind.
Toen we, na een wandeling die weer erg lang had geduurd, eindelijk thuis waren, stuurde mijn vrouw zonder dralen een e-mail naar een club van mycologen. Ze vroeg zich daarin af welke bijzondere paddenstoel ze met haar telefooncamera had vastgelegd. Ik had nog nooit in mijn leven van mycologen gehoord, maar kreeg, zonder dat ik daarom gevraagd had, van mijn vrouw te horen dat dat mensen waren die alles van paddenstoelen wisten.
Het antwoord van een vriendelijke mycoloog liet niet lang op zich wachten. Hier moest een paddenstoelschilder aan het werk zijn geweest, was de conclusie die hij wel had móéten trekken. Ik citeer de expert: ‘Het lijkt wel of de bruine hoed en steel zijn bewerkt met blauwe verf, er lijken zelfs kwaststrepen zichtbaar op de hoed.’
We zijn zwaar onder de indruk van deze uitkomst. Wat bezielt zo’n paddenstoelschilder? In wat voor een pijnlijke crisis is hij of zij beland?
Ben jij, beste lezer, zelf misschien een paddenstoelschilder of ken je iemand in je familie of vriendenkring die dat stiekem is? Laat het ons alsjeblieft weten, want het fenomeen paddenstoelschilder grijpt ons bij de keel.




