Kleuter

Ongemakkelijk op mijn knieën

Geen enkele medekleuter kon ik me tot vandaag voor de geest halen. Ook geen juf, klaslokaal of waterfonteintje. Alleen het sepiabeeld van de ladekast waar prentenboeken, puzzels en plakspulletjes in opgeborgen waren, zit volkomen zinloos in mijn geheugen gegrift.
Mijn vrouw is met een blikken doos aan komen zetten waar ze de enige foto die van mij op de kleuterschool is gemaakt uit tevoorschijn tovert.
Vier kleine kleutertjes samen in een zandbak. De gebeurtenis sijpelt langzaam mijn hoofd weer binnen. Ik herken nu zelfs de drie mannekes die me flankeren in die achteloos neergesmeten berg zand. Het waren geen vriendjes van me. We moeten vanwege onze lelijkheid bij elkaar gezet zijn. Ik zit ongemakkelijk poserend op mijn knieën.

De mooiste jaren van mijn leven zouden pas na die foto komen. Mijn lagereschooltijd werd onovertroffen. Zes prachtige jaren die ik voetballend, kikkervisjes vangend en lezend doorbracht.
‘Tussen mijn zesde en twaalfde had ik de fijnste tijd van mijn leven’, zeg ik opgewonden maar nét iets te luid. Mijn vrouw kijkt me verbouwereerd aan.
‘Ik dacht altijd dat dat de jaren samen met mij waren’, verzucht ze. Er verschijnt een droevige trek om haar mond.
‘Dat bedoel ik’, zeg ik razendsnel mijn hersenen resettend. ‘Jij zat toch bij mij op de lagere school. Vanwege jou was het zo geweldig.’

Ik zie twee wenkbrauwen van ongeloof omhoog gaan. Een geweldig acteur ben ik dan ook niet. Hoe zou een ontsnappingsartiest als Harry Houdini zich hieruit gered hebben? Ik begin maar met het boeken van een midweek in een iets te dure bungalow op de Veluwe. Samen met een overdreven grote bos bloemen en paar dikke boeken moet mijn pijnlijke uitspraak te neutraliseren zijn. Of mijn vrouw bereid is om met de hand over haar hart te strijken en me te vergeven, zal ik op zijn vroegst pas weten als de mini-vakantie erop zit, de boeken gelezen zijn en de bloemen verlept in de groencontainer liggen. Ik hoop dat ze er geen sardonisch genoegen in schept om de spanning zo hoog op te voeren tot ik, net als in die zandbak, ongemakkelijk op mijn knieën zit.

Om nog een stukje te lezen :

Olé el Zorro

Olé el Zorro

Vroeger /
Op mijn achtste kreeg ik van mijn ouders een zwart capeje, een dito gekleurd irritant maskertje en een prullerig plastic ...
Kaarten op tafel

Kaarten op tafel

Vroeger /
We schrijven augustus 1962. Een paar maanden voordat die ijzingwekkend koude winter begon. Die winter waarbij de ijspegels aan je ...

34 gedachten over “Ongemakkelijk op mijn knieën”

Reageren? Graag!