Ongeduldig

Het kaboutertje klom op de bank en ging naast me zitten.
‘Hoi’, zei hij opgewekt.
Ik vond het een zwakke opening van die kobold met zijn rare oren.
De plaid waaronder ik lag, gooide ik van me af en ik mepte het opdondertje tegen de grond.
Ik zou willen dat mijn koorts wat zakte.

Dit verhaaltje is opgenomen in de bundel 55 woordenverhalen deel 4 .

Om nog een stukje te lezen :

Kompaan

Afscheid van mijn trouwe kompaan

Hij was bijna niet meer vooruit te branden en kraakte in al zijn voegen. Maandenlang had hij al te kennen gegeven dat hij aan zijn ...
Poel des verderfs

Poel des verderfs

"Voefff...plok" hoorde ik. Het geluid kwam totaal onverwacht. Ik verstijfde. Het apparaat had natuurlijk wel vaker ‘voefff...plok’ gedaan maar dan wist ik dat er een ...

28 gedachten over “Ongeduldig”

Reacties zijn gesloten.