Lampje

Lampje – Annet Schaap

Het gezegde ‘na regen komt zonneschijn’ mag dan wel waar zijn, maar in ons geval moeten die zonnestralen tevoorschijn zijn getjoept nadat we Denemarken al lang en breed verlaten hadden. Het regende in 1992 tijdens onze vakantie twee weken aan éen stuk door.
Het tripje naar Kopenhagen had het hoogtepunt van de vakantie moeten worden. We zouden het wereldberoemde beeld ‘De kleine zeemeermin’ uit het sprookje Hans Christian Andersen in de haven gaan bewonderen. We waren er al dertig keer voorbij gelopen toen we de sculptuur met de staart ergens ver beneden ons eindelijk ontdekten. Een gevalletje van net een meter. Wat een afknapper als je verwacht iets te aanschouwen dat minimaal een giraf of twee lang is.

Ik had mezelf beloofd om meer jeugdboeken te gaan lezen. Oude klassiekers die ik gemist had. Maar toen kwam één van mijn favoriete blogsters – die van mijn voornemen kennis had genomen – met een recente titel op de proppen. Een jeugdboek dat ik niet mocht missen. Lampje van Annet Schaap. De schrijfster won er in 2018 de Gouden Griffel mee en eerder ook al de Nienke van Hichtumprijs en de Woutertje Pieterse Prijs. De link met ‘De Kleine Zeemeermin’ ga ik niet verklappen maar Annet Schaap heeft het sprookje van Andersen zeker gelezen.

Lampje is een grandioos mooi boek. Lampje woont bij haar vader in het huis bij de vuurtoren. Elke avond moet Lampje ervoor zorgen dat het licht aangestoken wordt. Op een avond gaat het finaal mis. De lucifers zijn op. Door de storm probeert ze nieuwe te gaan kopen in het dorp. Dat loopt dramatisch af. Lampje en haar vader worden gestraft. Lampje moet voor zeven jaar gaan werken in het grote, zwarte huis van de admiraal die op reis is. Daar ontmoet ze het ‘monster’ Edward. De uitwerking van de karakters, de fascinerende structuur en het schitterende einde maken van Lampje een prachtig en hartverscheurend verhaal. Een vertelling met zoveel spanning en emotie mag je niet ongelezen laten. Hoe oud je ook bent. Voor dit soort schitterende boeken geldt geen leeftijdsgrens.

5 out of 5 stars

In Kopenhagen had ik onze auto op een plek geparkeerd waar je een uur mocht staan. We zouden wat rondlopen en daarna een betere plaats zoeken. We vergaten de tijd en bleven een halve dag weg. Er zat bij terugkomst een bon achter de ruitenwisser. Als je voor een politiebureau staat dan loop je dat risico. Ik heb de bekeuring nooit betaald. Wat denken ze in Denemarken wel met al die rotregen en dat minuscule flutbeeldje van die zeemeermin. Of ik het sprookje van Hans Christian Andersen nog ooit lees, is maar zeer de vraag. Lampje van Annet Schaap herlees ik absoluut. Maar dat zal zeker niet in Denemarken zijn, want daar kom ik van zijn lang-zal-z’n-leven niet meer.

Om nog een stukje te lezen :

Konijn

Waterschapsheuvel – Richard Adams

De namen van de beesten die we vroeger thuis hadden, begonnen allemaal met de letter S. Het lieve, witte, tamme konijn dat aan het einde ...
Kruistocht spijkerbroek

Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman

In 1968 verruilde ik de korte broek voor een lange en verliet met tegenzin de lagere school. Boeken lezen werd een verplichting en de lol ...

41 gedachten over “Lampje – Annet Schaap”

  1. Een andere favoriete blogger van je (hoop ik ;)) kan je De Grote Vriendelijke reus adviseren 😉

  2. Tja , na regen komt zonneschijn maar eh……na zonneschijn komt natuurlijk uiteindelijk óók regen en dat trof jij dan weer net!
    En dan die deceptie van die kleine zeemeermin, zeemeerminder dus eigenlijk. Hoewel…. eigenlijk zou dat geen verrassing moeten zijn, heet het sprookje niet : de kleine zeemeermin?”
    Heb je manneke pis in België al bezocht? Niet doen zou ik zeggen.

    1. Kijk, daar heb ik dan weer nooit aan gedacht hè. Klein is klein natuurlijk. Ik heb ten onrechte lopen grommen. Manneke Pis heb ik om één reden niet gezien: ik ben nog nooit in Brussel geweest. Geen idee waarom niet als kwart-Belg.

Reacties zijn gesloten.