Het geheim van de gouden hockeystick – Gerard van Hemert

Ik probeerde het achtereenvolgens met vierentwintig uur in bed te blijven liggen, een wandeling van vijf uur en een half uur sit-ups, maar het hielp allemaal voor geen meter. De pogingen om de geest te temmen, hadden hoegenaamd geen effect want mijn leestijd bleef stokken bij vijf minuten. Op een topdag wilde het, met extreme inspanning, wel eens zes minuten worden. Het was een drama voor de lezer die ik ben. Dit kon je geen leesdip meer noemen.

Op de salontafel thuis zag ik een voor mij een onbekend boekje liggen en ik had werkelijk geen idee waar dat ineens vandaan kwam. Waarschijnlijk was het door mijn vrouw ergens vandaan getoverd. Een boek voor kinderen van acht tot tien jaar zag ik toen ik het nieuwsgierig opensloeg.

Ik heb niets tegen jeugdboeken. Integendeel zelfs. Ik lees ze nog steeds graag. Het oneindige verhaal, Waterschapsheuvel, Lampje, de serie van Harry Potter en nog een riedeltje meer. Maar om nu een boek over hockey te gaan lezen dat geschreven is voor 8 tot 10-jarigen …
Ik heb niets met hockey en ik ben bijna met pensioen. Dat een gouden hockeystick me uit de leesput zou hijsen, leek me uitgesloten. Tegen beter weten in begon ik toch te lezen. Na anderhalf uur sloeg ik het boek dicht. Uit. In één ruk.

Mees is de ster van het team, maar er komt een nieuwe jongen Caspar. Caspar speelt tijdens de eerste training de sterren van de hemel. Dat Mees zijn plek in de spits gaat verliezen tijdens de halve finale van het bekertoernooi ziet iedereen aankomen. Dan ontdekken Mees en zijn vriend Joris van een afstandje dat Caspar op een oefenveldje zonder zijn gouden hockeystick veel slechter speelt. Wat is hier aan de hand? Ze zijn verbaasd, vertrouwen het niet en gaan op onderzoek uit. Samen met Willemijn, waar Mees heimelijk verliefd op is, stuiten ze op de waarheid. Het geheim van de gouden hockeystick van Gerard van Hemert is een heerlijk boekje. Mysterie, verliefdheid en spanning. En met een onverwachte, mooie ontknoping.

Waardering: 4 uit 5.

Als ik acht jaar geweest zou zijn dan had ik het zeker vier dikke sterren gegeven, maar hé, ik ben bijna vijfenzestig. Een oude man met een leesdip. Iemand die tegen zijn pensioen aanloopt en niet zo super in zijn vel zit. Het één zal wel met het ander te maken hebben. Ik hoorde later van iemand dat het lezen van een jeugdboek in zo’n situatie zo gek nog niet is. Ze had een burn-out gehad en kon amper een bladzijde concentratie opbrengen. Ze kreeg het advies om met een boek voor kinderen de draad weer op te pakken. Precies zoals ik nu gedaan had. Een geweldig advies kan ik zeggen, want het werkt perfect. Daarom geef ik als vergevorderde volwassene, met een wat op hol geslagen hoofd en een leesdip, nu ook die vier sterren. Ik heb me anderhalf uur weer acht jaar gevoeld. De wereld om me heen bestond niet meer en dat is een heerlijk gevoel. Waar een gouden hockeystick al niet goed voor is.

Om nog een stukje te lezen :

Kruistocht spijkerbroek

Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman

In 1968 verruilde ik de korte broek voor een lange en verliet met tegenzin de lagere school. Boeken lezen werd een verplichting en de lol ...
Mackesy

De jongen, de mol, de vos en het paard – Charlie Mackesy

Vorige week reageerde ze op het laatste stukje van me met: ‘Een tip voor jou Mies, Charlie Mackesy, weinig letters, sfeervolle tekeningetjes en dé uitdeuker ...

16 gedachten over “Het geheim van de gouden hockeystick – Gerard van Hemert”

  1. Heerlijk jeugdliteratuur. Als je weg wil kruipen, onder wil duiken, je verschuilen dan kan dat daar bij uitstek. Het geeft daarna weer ruimte aan de realiteit. Dip mag bestaan, maar klein geluk ook. Dat vind je in zo’n boek. En…ze zijn vaak in een ochtend te doen, behalve die van Beckman Haha. <3 Hoop dat dip weer wegwappert in de wind. Fijn dat je het deelt, dat geeft ook ruimte. Lieve groet. 😉

    Beantwoorden

Reageren? Graag!