Het verstopte afvoerputje

Het driehonderdste stukje op mijn website. Eindelijk stond het dan op het punt geschreven te worden. Het moest heel speciaal gaan worden, werd me links en rechts duidelijk gemaakt. De lat kwam meters hoog te liggen. Kon het nog beter dan stukje tweehonderd negenennegentig? Onder normale omstandigheden wel natuurlijk, want ik houd wel van een uitdaging. Maar ineens zat ik met een verstopt afvoerputje.

Het was vrijdag gigantisch noodweer. Dat wolken zoveel water kunnen bevatten, had ik in mijn stoutste dromen niet kunnen bevroeden. De garage werd een binnenzwembad omdat ons nieuwe terras problemen had met de waterafvoer.
In mijn hoofd was het waterpeil de afgelopen jaren ook al behoorlijk aan het stijgen geweest. Eerst nog een tijd zonder dat ik er erg in had. Druppelsgewijs. Toen ik door begon te krijgen dat de handel aan het overlopen was, spoelde de zin om stukjes te schrijven mee weg.

Ik zou tot driehonderd stukjes gaan en dan stoppen. Het klotsende water zat me gigantisch in de weg. Met een goede vriendin had ik het over zingeving. Schrijven geeft zin aan mijn leven. Ik kreeg weer lucht door haar woorden. Ik zou toch doorgaan. Dan maar tijdelijk wat waterige stukjes.

Toen was daar vrijdag dat noodweer. Bij mij in mijn hoofd was het de laatste druppel. Ik kon mijn eigen overtollige water niet meer afvoeren. Vol is vol en mijn afvoerputje zat verstopt. Dat gebeurde zomaar terwijl ik helemaal niets te klagen heb. Een geweldige vrouw, fijn werk, een dak boven mijn hoofd en genoeg centjes in de portemonnee om een prima leven te leiden. Ik schaam me er bijna voor dat het me overkomt.

Ik zal niet klagen en ik zal niet zeuren, maar ik moet snel met mijn waterhuishouding aan de slag. Dus is dit driehonderdste stukje het startsein van noodzakelijk renovatiewerk in mijn bovenkamer. Het afvoerputje krijgt prioriteit. Schrijven wás heerlijk om te doen. Maar nu is er werk aan de winkel. De spanning is te hoog. Ik ben bang voor kortsluiting. De website moet het een tijdje zonder me doen.

Ik vind het geweldig om lezers te hebben die genieten van de zinnen die uit mijn vingers vloeien. Ook dat maakt schrijven leuk en bijzonder. Wanneer het waterpeil in mijn hoofd weer een beetje gezakt is, weet ik niet, maar ook stukje driehonderdéén gaat er komen. Voor mezelf, voor jullie en voor alle zinnen die popelen om nog geschreven te worden.

En toen ging vanavond de wasmachine ook nog stuk.

Om nog een stukje te lezen :

Biechten

Biechten

11 gedachten over “Het verstopte afvoerputje”

  1. Neem je tijd Mies, je lezers en ik wachten gewoon tot je er weer bent. Het belangrijkste is dat jij je straks weer fijn voelt. Sterkte en liefs.

    Beantwoorden
  2. Tja, een “waterhoofd”kán gewoon geen pretje zijn dus rest de lezer niet anders dan te wachten tot het water in je hoofd niet meer tussen de oren klotst. Misschien kun je er de was machine mee vullen zodra die gerepareerd is. Er rest mij dus niets anders dan te wachten totdat je weer hier verschijnt zonder waterhoofd.

    Beantwoorden

Reageren? Graag!