Het gebeurde ruim een jaar geleden. Als sneeuw voor de zon waren ze verdwenen. Ik wist dat het mijn eigen schuld was. Tegen beter weten in hoopte ik dat ze op miraculeuze wijze weer tevoorschijn zouden tjoepen. Nu we een dik jaar verder zijn, heb ik bijna de moed opgegeven. Eigen schuld, dikke bult.
Ruim driehonderd mensen hadden zich de afgelopen jaren op mijn website geabonneerd. Dat is dan wel geen voetbalstadion vol, maar ik ben snel tevreden. Ik vond het ineens nodig om alle abonnees over te zetten naar een ander programma. Toen begon de ellende. Er verdwenen abonnees. In een zwart gat waarschijnlijk. Omdat ik niet wist hoe ik ze weer boven water kon krijgen, zat ik met een flinke berg gebakken peren.
Plotseling had ik een kleine honderd mensen in het oude programma zitten, honderd in het nieuwe en waren er meer dan honderd abonnees spoorloos verdwenen. Dat was uitsluitend te wijten aan mijn amateuristische gefröbel. Ik zette mijn frustratie op een zijspoor en ging onverdroten verder met stukjes produceren alsof er niets aan de hand was. Nu er een nieuw jaar met veel sneeuw, ijs en kou is begonnen, speelt het weer op. Ook al heb ik dan thermisch ondergoed aan.
Ik ga er binnenkort een keer goed voor zitten. Ik heb al een nieuw zitkussen besteld voor de stoel achter mijn computer. Die stoel is trouwens gewoon een stoel van de eettafel, maar dan een slag gedraaid.
Misschien vind ik in de krochten van mijn overjarige computer ergens een oud bestand met abonnees. Wie weet kan ik ook nog terugroepen wat voor stoms ik heb gedaan. Je weet het nooit bij mij. Soms hebben mijn hersenen een kleine opleving.




