Een extra slotje

Op mijn website had ik van die gele linkjes om naar andere pagina’s te kunnen gaan. Dagenlang was ik bezig om dat voor elkaar te krijgen. Ik ben niet de enige Nederlander die met dat soort zaken in de weer is. Ik las dat er in Nederland zo’n slordige twee en een half miljoen websites zijn. Een aardig deel van die websitebezitters moet, net als ik, een beetje ongezond veel aan het fröbelen zijn.
Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw schafte ik me voor het kapitale bedrag van 999 gulden een Commodore 64 aan. Met een krakende telefoonlijn bezocht ik bulletin boards. Op mijn knieën want dat computertje moest op de tv aangesloten worden. Vaak was ik bezig om met BASIC een manneke te programmeren dat één stapje moest maken. Het figuurtje bleef jaren op zijn plek staan omdat ik ergens een cruciaal haakje of accolade vergeten was. Vaak plofte ik pas tegen vieren mijn bed in als ik van de rugpijn tenminste nog overeind kon komen. Anders liet ik me noodgedwongen achterover op de bank vallen.

Tegenwoordig zijn er zoveel experts dat je het programmeren voor het grootste deel echt zelf niet meer hoeft te doen. Maar ik wil nog steeds alles weten en kunnen voor zover mijn brein het een beetje kan behappen. Ik knutsel aan mijn website en wil het om de week allemaal weer nét iets anders hebben. Regelmatig wordt het weer veel en veel te laat. Avonden zit ik gebiologeerd achter mijn scherm. Dingetjes prutsen die geen mens opvallen en die totaal zinloos zijn. Van rode linkjes gele linkjes maken. Dat soort dingen dus.
Ik kan het niet laten. Ik heb ergens een paar steekjes los. Misschien zelfs wel drie. Ik blijf maar bezig. Ik heb er na verloop van tijd wel wát kaas van gegeten maar die is nog steeds jong belegen.

Tegenwoordig is veiligheid voor websites super belangrijk. Zorgen dat akelige internetcriminelen niets kunnen kapen. Je ziet steeds vaker van die slotjes die aangeven dat het met het weren van die booswichten wel snor zit. Niet dat het voor mijn website van wezenlijk belang is maar wat er is, wil ik hebben ook. Mijn voortreffelijke webhoster Antagonist bood het vorige week gratis aan. SSL met HTTP/2 voor de kenners. Dan vlieg ik erop als een bok op een haverkist.
Een mens kan af toe blij worden. De één wordt het van een dagje Efteling, de aankoop van een Porsche of het omspitten van de voortuin. Ik dus van zoiets als een slotje.
Maar ik ga die website van me nu toch eens een maandje of drie proberen te laten zoals hij is. Ik ga wat goede boeken lezen, ik probeer wat vroeger naar bed te gaan en ik ga tijd nemen om af en toe een banaan of sinaasappel naar binnen te werken. Misschien dat mijn verkoudheid dan eindelijk ook eens over wil gaan.
Van de gele linkjes heb ik snel weer even rode linkjes gemaakt. Het afkicken kan beginnen.

Om verder te lezen

15 gedachten over “Een extra slotje”

  1. Doet me denken aan “Nowhere man” van The Beatles:
    “He’s a real nowhere man
    Sitting in his nowhere land
    Making all his nowhere plans for nobody”

  2. Zwaait jolig, kent het euvel nl. Hier ook zo iemand die liefst alles zelf wil behapstukken (zonder er een handleiding op na te slaan). Aan het eind van de dag – meestal diep in de nacht – ga ik dan vloekend en tierend naar bed, om een half uur later met dé oplossing te komen. Weer het bed uit, weer die computer aan zwengelend. En dan is hét toch maar gefixt. Joh… zoooo tóch trots zijn dat je het zelf gedaan hebt.

    En joh… die grijze breincellen moeten blijven functioneren… Dus daar doe je alleen maar goed aan. 😉

Reageren? Graag!