Een confronterend gesprek

‘Ze zijn veel te lang’, gooide zij er plompverloren uit.
‘Wie zijn er veel te lang?’, vroeg ik.
‘Niet wie, maar wat. Die stukjes van je. Zulke lange epistels kunnen echt niet meer in deze tijd.’
‘Aan hoeveel woorden had je gedacht dan?’
‘Aan die van je leeftijd.’
Ik had in mijn drieënzestigjarige leven nog nooit zoiets ridicuuls van iemand te horen gekregen.

Om nog een stukje te lezen :

Nummer

Aan mij kun je gerust de weg vragen

Op tien meter na had ik mijn lunchwandeling erop zitten toen ik een luide stem hoorde. Uit het raam van een stilstaande joekel van een ...
kerkhof

De oude dame op het kerkhof

Het stenen paadje op het kerkhof loopt dood. Vlinders dansen hun sensuele tango tot bijna in mijn neusgaten. Konijnen spelen wild haasje-over voor mijn voeten ...

25 gedachten over “Een confronterend gesprek”

Reageren? Graag!