Een confronterend gesprek

‘Ze zijn veel te lang’, gooide zij er plompverloren uit.
‘Wie zijn er veel te lang?’, vroeg ik.
‘Niet wie, maar wat. Die stukjes van je. Zulke lange epistels kunnen echt niet meer in deze tijd.’
‘Aan hoeveel woorden had je gedacht dan?’
‘Aan die van je leeftijd.’
Ik had in mijn drieënzestigjarige leven nog nooit zoiets ridicuuls van iemand te horen gekregen.

Nog twee stukjes om te lezen :

Druipkaars

Druipkaars

Ooit in een ver verleden dacht ik het met pen en papier een aardig eindje te gaan schoppen. Maar als jongetje van elf kwam ik ...
Olé el Zorro

Olé el Zorro

Op mijn achtste kreeg ik van mijn ouders een zwart capeje, een dito gekleurd irritant maskertje en een prullerig plastic degentje.De voormalige noodkerk op een ...

25 gedachten over “Een confronterend gesprek”

Reageren mag altijd