Aflopende zaak

Een aflopende zaak

Met een beetje pijn in het hart en bewust langzaam fietsend nam ik vanavond in het donker afscheid van mijn woensdagse tochtjes. Mijn werkzame leven is een aflopende zaak. Een traag aflopende weliswaar, maar aflopen doet ie. Je houdt de tijd niet tegen. Die dendert zonder even pauze te nemen door. Alleen bij hoge uitzondering zal ik op de midweekse dag nog over dat heerlijk snelle fietspad racen. Het zal wennen zijn om op de woensdagen aan mijn huis gekluisterd te zitten in plaats van om elf kilometer verderop wat mensen op stang te jagen.

Na veertig jaar van niet al te hard werken, besloot ik om van de vijfde naar de vierde versnelling terug te schakelen. Niet dat ik ooit moe word van mijn rustige werktempo, maar ik vind vier dagen werk genoeg voor iemand die onontkoombaar op zijn drieënzestigste levensjaar afstevent. Ik ben, voor zover ik in kan schatten, gezond genoeg om nog vijf jaar salaris op te strijken voordat ik mijn AOW bij een of ander loket kan incasseren. Toch moet een mens ergens een begin maken om met zijn vrije tijd om te leren gaan. Zo zul je me vanaf nu op de woensdagen niet meer achter een redelijk leeg bureau aantreffen met het zoveelste kopje koffie binnen handbereik. Op maandag zal ik rustig en relaxed het handeltje opstarten om op dinsdag het afbouwen in gang te zetten. Je gaat toch een beetje naar die extra vrije dag toewerken. Op donderdag en vrijdag mogen het opstarten en het afbouwen dubbel zoveel tijd in beslag nemen omdat er per slot van rekening dan niet één maar twee vrije dagen in het verschiet liggen.

Ik denk dat het al bij al een slimme zet van me is geweest om het op deze manier voor elkaar te boksen. Ik krijg dan toch het idee dat ik eigenlijk al met pensioen ga. Dit ga ik echt nog wel vier jaar en negen maanden volhouden. Oefening baart kunst en daarom las ik nu alvast een paar weken ‘leren-omgaan-met-veel-vrije-tijd’ in. Dan kom ik in 2019 tenminste niet onvoorbereid aan de start. Ik zwaai mijn baas, mijn collega’s en mijn lezers hier gedag. Ergens in de tweede week van het nieuwe jaar kom ik weer bovendrijven. Als een pensionado in de dop. Vier dagen ga ik werken. Zo’n duizend kilometer per jaar zal ik minder op de fiets zitten. Dat is het enige minpuntje dat ik voorlopig kan verzinnen.

36 gedachten over “Een aflopende zaak”

  1. Leuk dat je ons zo op de hoogte brengt Mies. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het heerlijk is. Fijne feestdagen en we zien je graag en razend benieuwd terug in het nieuwe jaar!

    1. In tegenstelling tot onze nieuwe auto die nog een volle accu heeft, kan ik de mijne zo weer even lekker opladen. Jullie ook mooie feestdagen en op 10 januari gooi ik met plezier mijn volgende stukje op het web.

  2. Een dag extra om je door die fantastische boekenkast heen te lezen, Mies! Fijne feestdagen en een gelukkig en gezond 2019 gewenst voor jullie samen.

  3. Ik wist dat dit eraan zat te komen. Heel fijn! Je hebt het goed voor elkaar Mies. Groot gelijk. Als het kan, dan met twee handen aangrijpen inderdaad. Fijne feestdagen en tot gauw weer?
    Groetjes Patriesssss

Reageren? Graag!