De schakelaar op de nulstand

Op Facebook meldde ik al dat ik de schakelaar ingedrukt heb. Van vrolijk oplichtend naar donker. Omdat natuurlijk niet iedereen me op Facebook volgt, doe ik het hier nog even dunnetjes over. Het is lastig om er eerlijk voor uit te komen dat ik geestelijk een heel eind van de harde weg ben geraakt en ergens op onbekend terrein in paniek aan het ronddolen ben.

Het speelde al langer en het werd allengs erger, maar met mijn humor wist ik het nog lang aardig te camoufleren. Toch komt er een moment dat je zelfs daarmee door de mand valt. Als je zinnen elkaar niet meer leuk opvolgen en de kwaliteit achteruit hobbelt dan moet je eerlijk zijn. Dan moet je erkennen dat schrijven met zo’n geestesgesteldheid tot weinig fraais leidt. De zin ging over en de puf was eruit. Mijn stukjes werden slechter.

Het sloop erin. Heel geniepig. Ik ontkende het. Toch kon het gebeuren dat ik op mijn vijfenzestigste alsnog kortsluiting in mijn hoofd kreeg. Dat ik elk uur van de dag stijf stond van de stress en geen kans zag om daar iets aan te doen. Hulp vragen, zit niet in mijn systeem. Ik trok me terug. Steeds verder in mijn eigen paniekerige wereldje.

Tot aan de dag dat het zo niet langer kon. De afgelopen jaren hadden hun tol geëist. Ik schreef me in voor een cursus, ging naar de huisarts en liet me behandelen om de stress wat in de kiem te smoren. Het zal zijn tijd nodig hebben om weer iets vrolijker te kunnen leven. De schakelaar staat nu op de nulstand. De schakelaar die maakt dat ik met een helder en blij hoofd kan schrijven. Ik stop er een tijdje mee. Ik heb werkelijk geen idee voor hoelang.

Plezier in het schrijven is van wezenlijk belang. En dat lukt me nu simpelweg niet. Misschien is het hier een maandje stil. Misschien twee maanden of zelfs een half jaar. Ik realiseer me dat mijn huidige staat van zijn helemaal niets voorstelt in vergelijking met de drama’s die veel mensen overkomen. Ik heb een huis, ik heb te eten, ik heb werk, ik ben lichamelijk gezond, ik heb een geweldige vrouw en we hebben die ondeugd Yessie hier rondhuppelen. Ik schaam me er bijna voor dat ik met mezelf in de knoop zit.

Bijna acht jaar schreef ik hier stukjes. Ik vond het heerlijk om te doen. Vorig jaar rond deze tijd verveelde ik jullie al met een inzinking. Ik deed er te weinig mee toen. Nu moet ik noodgedwongen echt pas op de plaats maken. Met pijn in het hart. Het kan even niet anders. Ik ga jullie heerlijke reacties missen. Ik ga het schrijven missen.
Gelukkig weet ik waar de schakelaar zit. Er komt een dag dat ik die weer vol overtuiging in zal drukken zodat die weer licht gaat geven. Het zal een geweldig moment zijn als het zover is, want ik mis mijn oude zelf enorm.

Nog twee stukjes om te lezen :

Rain and tears

Rain and tears

Toen ik net twaalf was, wist ik al dat regen en tranen uit dezelfde moleculen waren opgebouwd.Die wijsheid had ik opgedaan dankzij het nummertje van ...
Achterwerk

Slijtage aan het achterwerk

Mijn achterwerk is behoorlijk aan erosie onderhevig. Zeker in vergelijking met de rest van mijn toch wel aardig intact gebleven lichaam. Zo'n slijtage op die ...

33 gedachten over “De schakelaar op de nulstand”

  1. En toch denk ik dat je het schrijven niet op nul moet zetten, al wil dat niét zeggen dat je ook per se moet publiceren wat je schrijft. Schrijven is zó heilzaam als je met jezelf in de knoop zit. Al schrijven krijg je de zaken vaak beter op een rijtje. Natuurlijk mag je ook minder “grappige”logjes schrijven, als er iémand weet hoeveel steun (én afleiding) je uit de reacties kunt halen ben ik dat wel. Maar nogmaals publiceren is geen móeten maar stap af van het idee dat je alleen grappig mag schrijven.
    IK hoop dat de wandelingen met je nieuwe vriendinnetje je ook gaan helpen. Sterkte

    Beantwoorden

Reageren mag altijd