Facebook

De laatste hobbel

En zo vliegt mijn allereerste stukje waar Facebook geen weet van heeft de wijde wereld in. Lezers die me via dat kanaal volgen, blijven verstoken van informatie over dit stukje. Eén en één is hier ook gewoon twee. Geen blogspeld tussen te krijgen. In alle eerlijkheid vind ik dat jammer voor de lezers die me elke donderdag op Facebook voorbij zagen flitsen en nieuwsgierig doorklikten. Schuldig voel ik me wel een beetje.
Dat mijn facebookloosheid flink wat lezers gaat schelen, vind ik voor mezelf niet zo’n ramp. Het is natuurlijk elke keer weer leuk als er respons komt, maar of mijn stukje nu veertien of vijfhonderdtweeëndertig keer gelezen wordt, boeit me minder. Elke gek heeft zijn gebrek. Ik heb er meer dan één.

Er is de laatste tijd behoorlijk wat te doen geweest over Facebook. Het stinkt daar meer dan in de gemiddelde beerput. Maar YouTube en Google – om maar een paar andere internethits te noemen – stinken bijna net zo hard. Misschien scheelt het een paar scheten maar ze kunnen er allemaal wat van. We hoeven ons niet al te veel illusies te maken. Ze stinken, naar het schijnt, vooralsnog binnen de wet, maar stank blijft stank. Dat ik Facebook vaarwel zeg, ligt daar niet aan. Ik zou gewoon een wasknijper op mijn neus zetten als ik had willen blijven. Facebook kan me gewoon niet meer behoren. Zo simpel is het.
Ik ging maar eens flink met de bezem door mijn activiteiten en begon ook groepen te verlaten. Het ging in een verrassend voortvarend tempo. Het lidmaatschap van de allerlaatste groep zegde ik vorige week op. Ik zou alleen nog linkjes naar de stukjes op mijn website plaatsen, was mijn insteek. Maar dat voelde toch behoorlijk hypocriet. Nee, die stekker moest definitief uit Facebook getrokken worden.
Ik ben echter een notoire twijfelaar en een erge lafbek. Wat als ik het nu eens verschrikkelijk ging missen? Wat als iemand mijn plotselinge afwezigheid maar niks vond? Wat als ik echt niet meer terug kon? Wat ben ik toch een watje. Ik koos voor die halfslachtige tussenoplossing: het deactiveren van mijn account. Lekker slap van me. Ik kan nog terug als ik wil. Gewoon opnieuw inloggen en ik ben weer voor iedereen zichtbaar. Het ontbreekt me aan de moed om er voor eeuwig en altijd vanaf te zijn. Ik moet nog aan het idee wennen. Misschien dat ik over een weekje zover ben. Of over een maand. Of over…

Het ligt niet aan de mensen die ik op Facebook heb leren kennen. Nee, die gaan me best aan het hart. Ik heb gewoon geen lol meer in dat facebookgedoe. Het voelt wel als verraad dat stiekeme verdwijnen. Alsof ik mijn lezers in de steek laat. Maar ik moet het niet al te dramatisch maken. Ik ben geen Braziliaanse stervoetballer per slot van rekening. Het zal z’n draai wel vinden. Het is wachten op het moment dat ik genoeg moed verzameld heb om die laatste horde te nemen. Om alles door de facebookshredder te jagen en met de borst vooruit voorwaarts te gaan. Het zal me benieuwen hoe dapper ik écht blijk te zijn. Ik hou me maar vast aan het ‘Luctor et Emergo.’
Het worstelen is begonnen. Nu het bovenkomen nog.

Om nog een stukje te lezen :

Eén, twee, drie...

Eén, twee, drie…

Verbaasd

Verbaasd

34 gedachten over “De laatste hobbel”

  1. Ha Mies, ik mis je daar al… Eerlijk waar!
    Ik ben een beetje dezelfde mening toegedaan als LimerickDolf. Voor mij zijn de Facebook-groepen van aanzienlijk belang, om van te leren (soms ook hoe communicatie beter kan) en op de hoogte te blijven van andermans wel en wee. Dat geldt voor boel mensen.
    En tja, ik denk dan altijd maar aan nieuwsgierige aagjes (zoals bijv. inspectie van het een of ander) die bij de buurvrouw aankloppen en vragen stellen over andere buren. Ook daar schromen mensen dan niet, om alles te vertellen wat ze weten. Beetje Facebook. Beetje hét léven!

    1. Ik begrijp je goed hoor. Dat gevoel had ik ook wel lange tijd. Mogelijk ben ik het gewoon een beetje moe dat facebook. Ik merk dat ik me dan ook wat dingetjes ga lopen ergeren. En het kost me te veel tijd. Ik ben voorlopig wel content met deze terugtrekkende beweging. Het kan op enig moment best weer anders zijn.

    1. Oefening baart kunst. Het blijft een hele stap. Toch frappant hoe we er op de één of andere manier zo enorm mee verweven zijn.

Reacties zijn gesloten.