Het is aangenaam lenteweer, maar binnen de muren van de abdij is het behoorlijk fris. Hoewel we maar een paar kilometer van de abdij wonen, zijn mijn vrouw en ik nooit verder gekomen dan het terras, het restaurant, het winkeltje en het kleine gerestaureerde kapelletje. Maar nu hebben we een rondleiding geboekt.
De abdij, in de volksmond de Achelse Kluis genoemd, ligt op de grens van Nederland en Belgiƫ. Eigenlijk heet die de Sint-Benedictusabdij van Achel. Als je het helemaal officieel wilt doen, heb je het over de abdij Onze-Lieve-Vrouw-van-La-Trappe-van-de-Heilige-Benedictus.
Als ik ergens voor warm loop dan is het wel voor boeken. Het warmst voor oude boeken. Binnen in deze abdij uit de 17e eeuw lijd ik kou, maar ik moet niet zeuren. Voor de monniken vroeger, in hun soms tot op de draad versleten pijen, moet het – zekers ’s winters – amper te harden geweest zijn.
Dat we een paar uur achter een sympathieke en kundige gids aan mogen hobbelen, komt omdat er geen monniken meer wonen. De laatste twee verlieten de abdij in 2020. Een paar jaar later kwam alles in particulier bezit.
Het mooiste van de rondleiding lijkt tot het laatst bewaard te zijn gebleven. De deur waar we halthouden is op slot. De gids draait kalm de sleutel om. De deur gaat open. We betreden een grote zaal. Mijn hart begint sneller te kloppen. Ik zie veel oude bureaus en wanden vol met boeken.
‘Ondanks de boeken die jullie hier zien, is dit niet de bibliotheek’, haast de gids zich te zeggen. ‘Dit is het scriptorium. Hier vertaalden de monniken boeken of schreven ze over. De echte bibliotheek is hiernaast.’
Hoewel ik dit vertrek al prachtig vind, zou dat de overtreffende trap gaan worden.
‘Helaas’, zegt de gids, ‘kunnen we daar niet in, want ik heb er geen sleutel van.’
‘Heeft de paus er dan misschien eentje?’, vraag ik hoopvol.
‘Dat zou weinig uitmaken’, antwoordt de gids, ‘want er is in de bibliotheek geen enkel oud boek meer te bekennen. Ze zijn allemaal verhuisd naar de andere abdijen van de Benedictijnen.’
Ik slik een paar keer.
Na de rondleiding mogen we proeven van het bier dat, nog steeds naar het aloude recept, uit de grote ketels komt. Het abdijbier verzacht de pijn van de dichte bibliotheek wel, maar kan de domper niet echt tenietdoen. Daar is echt wel wat meer voor nodig.
Het is na zessen als we thuiskomen. Gelukkig is het koopavond. Ik weet dat de slijter ook nog open is.




