Uit de kast

Als ik de ouderdomsgenen van mijn grootvader zaliger heb geërfd, zal ik er vanaf morgen zestig procent van mijn bestaan als mens op hebben zitten. Dat is gezien mijn levensstijl al een prestatie van formaat. Negenendertig jaar heb ik dan nog te gaan. Dat moet lukken als ik af en toe een fruitsapje neem. De blender hebben we al aangeschaft.
Toch moet ik gezien mijn huidige leeftijd – je weet nooit of de motor ineens afslaat – maar eens uit de kast komen. Dat valt me best zwaar moet ik bekennen want er rust toch een behoorlijk taboe op het onderwerp.
Maar een mens kan niet tot zijn zevenennegentigste overal voor weg blijven lopen. Eens komt het moment om open kaart te spelen. Bloot met de oude billen dus.
Ik ben lid van een politieke partij. Zo, dat lucht op. Het is eruit.
Oké, ik ben geen rasechte politicus. Dat maakt het wat gemakkelijker. Ik zit niet in de tweede kamer of de gemeenteraad. Zelfs niet in de commissie voor de aanleg van de drieëntwintigste rotonde in ons dorp. Ik sta eigenlijk nogal laag op de hiërarchische partijladder. Één keer per maand breng ik namelijk het partijblaadje op de fiets rond. Voor dat edele doel leen ik een uur de fiets van mijn vrouw. Zo blijf ik toch een beetje incognito. Mijn eigen fiets kennen ze overal.

Lees meer