Daniel Blake Ken Loach

I, Daniel Blake – Mokerslag

Ik liet het buitenkansje niet liggen toen ik op mijn werk uitgenodigd werd om samen met andere collega’s naar de film te gaan. Als ik zelf niet in de buidel hoef te tasten dan ben ik er als de kippen bij. Als een razendsnelle kip.
Het filmhuis was een eindje de andere kant op en dus mocht Google Maps me weer gratis van dienst zijn. Mijn smartphone verdween keurig in het doorzichtige tasje aan het stuur en ik ging vol op de pedalen staan. Van het tempo lekker opvoeren kwam bar weinig terecht want binnen drie minuten banjerde ik al met de fiets aan de hand door een opengebroken straat. Plassen water, bergen zand, diepe kuilen en voorbijrazende kruiwagens.
Dat ik die morgen enthousiast mijn schoenen van een nieuwe laag smeer had voorzien, bleek verspilde tijd en moeite te zijn geweest. Bevuild en nat van mijn zolen tot halverwege mijn pas gewassen spijkerbroek, kon ik maar net op tijd in de bioscoopstoel wegzakken voor de start van I, Daniel Blake.

Lees meer

Arrival – Een buitenaards feest

De bioscoopbon keek me vanaf de salontafel aan. Ik vond het tijd om weer eens een film op een lekker groot scherm te gaan zien. Helaas was die bioscoopbon niet van mij.
“Arrival schijnt wel goed te zijn”, liet ik me relaxed ontvallen.
“Wat is het voor iets?”, vroeg ze.
“Science fiction”, antwoordde ik hoopvol.

Lees meer

The Forest – Het enge bos

Het huiveringwekkendste bos waar ik ooit mee te maken kreeg, was het enge bos uit De Fabeltjeskrant. Alleen Bor de Wolf durfde daar een partijtje te gaan zitten brullen. Ik vond die Bor wel een lefgozer.
Dat het nog een graadje enger kon, zou ik in de bioscoop aan den lijve gaan ondervinden. We hadden het eerlijk verdeeld: mijn jongste zus mocht de film kiezen en ik zou voor chauffeur spelen.
In mijn onnozelheid had ik erop gegokt dat het een humoristisch niemendalletje zou gaan worden. Ze wilde naar The Forest had ze me opgetogen laten weten. Een grappige film in een bos zei me zo vlug niets maar ik zou het welgemutst op me af laten komen.
Het lachen verging me snel. Binnen de drie minuten nadat er op play gedrukt was, zat ik al rillend van de schrik tegen de rugleuning geplakt.
We zaten naar een onvervalste horrorfilm te kijken. Voor de echte diehards zal het allemaal weinig voorgesteld hebben maar ik verschiet al als ik de ijskast hoor piepen.

Lees meer

The Revenant – Keihard en ijskoud

Ik had de smaak na The Hateful Eight en The Danish Girl weer te pakken en ging nu driftig op zoek naar een bioscoop die wél plaspauzes op het programma had staan. Ik vond er één met veel toiletten.
Niet dat ik een hekel had gehad aan mijn eerdere bezoeken aan de concurrent maar ik moet nu eenmaal regelmatig wat te zeiken hebben.
Met het snel geïnstalleerde appje had ik in no time twee digitale kaartjes bemachtigd. Dat mijn vrouw niet met me mee wilde naar de uitverkoren film was niet echt een verrassing. The Revenant en The Sound of Music verschillen toch wel op paar puntjes.
Gelukkig wist ik een vriendin op te trommelen die het wel een paar uur met me uit wilde houden. We togen op zondagmiddag dus goedgemutst richting Leonardo DiCaprio.
Met een paar kleinigheidjes hadden we even geen rekening gehouden. Bijvoorbeeld dat tegenwoordig op elke zondag de winkels open zijn. Of dat net die middag PSV-Ajax gespeeld werd. Zoek dan maar eens een parkeerplaats. De ontberingen in de jungle van Canada zijn op zo’n dag niets vergeleken met die in de binnenstad van Eindhoven. Maar we wisten het te redden en ploften hijgend neer op onze luxe fauteuils.

Lees meer

Once upon a time

Het was once upon a time in the west. Tilburg West om precies te zijn. Ik had een kamer bij een hospita en hing de mislukte student uit. Dat ik geen doctorandus in de economie zou worden, had ik al wonderbaarlijk snel in de gaten gekregen. Ze dom was ik dan ook weer niet. Ik zocht mijn toevlucht in het donker van de bioscoop. Elke film die uitkwam, zag ik.
Ik begon er bij gebrek aan zinvollere tijdsbesteding een dagtaak aan te krijgen.
Ik was al liefhebber sinds die magnifieke film van Sergio Leone met Claudia Cardinale, Henry Fonda, Charles Bronson en Jason Robards. Zeker dertig keer zag ik de film. Aangespoord door de muziek van Ennio Morricone verdiende ik zelf een aardig zakcentje bij met de mondharmonica. Ik kreeg van mijn hospita tien gulden korting op de kamerhuur als ik die maand mijn muziekinstrument niet uit het doosje gehaald had.
Ik gaf na twee jaar de brui aan de studie, moest in militaire dienst en sloeg daarna de weg naar de volwassenheid in.
In de veertig jaar die volgden, waren de films die ik nog zag op de vingers van drie handen te tellen.

Lees meer