Boekhandel

Was hier vroeger geen boekhandel?

Af en toe laat ik mezelf uit. Het centrum van ons dorp ontwijk ik sinds de boekhandel er verdwenen is. Op mijn achtste kocht ik daar mijn eerste boek en op mijn drieënzestigste mijn laatste. In gedachten verzonken was ik een paar straten te ver doorgelopen en plotseling zag ik mezelf weerspiegeld in die bekende winkelruit. Het was pijnlijk om binnenin kasten, stoelen en kleden te ontwaren. De vertrouwde boekhandel was omgetoverd tot een woonwinkel. Er tuurde ook een oudere dame door het raam naar binnen. We stonden keurig een eindje uit elkaar. Ze draaide haar hoofd mijn kant uit.

Lees meer

Neanderthalers

Neanderthalers en ander volk

Het gaat weer helemaal de verkeerde kant op. Een tijdje had ik het aardig onder controle, maar ik ben voor de zoveelste keer ontspoord. De teller staat op dertien als ik het in de gauwigheid goed geteld heb. Drie liggen er op mijn nachtkastje, vier staan er binnen leesbereik op mijn e-reader en zes hebben er een plekje gevonden in een ijzeren mandje onder de salontafel. Van Primo Levi, tot Levi Weemoedt tot Yuval Noah Harari. Ik ben weer eens in veel te veel boeken gelijktijdig bezig. Iets moet er goed mis met me zijn.

Lees meer

Flater

De tv-flater van de eeuw

Ontredderd zit ik op zondagmorgen voor me uit te staren. Het bordje Brinta staat onaangeroerd voor me. Geen VPRO-boeken om tien voor half twaalf. Vijftien jaar lang sloeg ik bijna geen aflevering over, maar nu is het gedaan met de pret. Het ongeloof is van mijn gezicht te lezen. De allergrootste tv-flater van de eeuw komt op het conto van de VPRO. Geen boekenliefhebber die de keuze snapt. Dat een paar hotemetoten dat geweldige VPRO-boeken de nek om moesten draaien, is onbegrijpelijk.
Het einde van VPRO-boeken is voor mij reden genoeg om de tv van drie hoog achter uit het raam te kieperen. Dat dat niet gebeurt, heeft twee redenen: ik woon niet op drie hoog en ik wil Maarten van Rossem niet missen. Ik ontdekte De slimste mens pas na twaalf seizoenen, maar nu zit ik door de week elke avond vijftig minuten aan de buis gekluisterd. Speciaal voor Maarten.

Lees meer

Noodzakelijk kwaad

Noodzakelijk kwaad

Voor de elfde keer in twee jaar tijd zat ik zuchtend in mijn biebje. Ik kreeg het immense probleem mijn boekenwereld niet uit. Steeds ging het een tijdje goed, maar dan werd de oplossing weer meedogenloos door de tijd ingehaald. Er bleven maar boeken ongevraagd de ruimte binnenwandelen. Er zaten blijkbaar te veel zwakke plekken in de barrières die ik had opgeworpen.
Ik begon maar weer te sjouwen, te verzetten en te stapelen. Uit de slaapkamer kon ik nog een rekje vissen om de ergste druk van de ketel te halen. Al ploeterende kwam ik ‘Waanzin in de wereldliteratuur’ van Pieter Steinz twee keer tegen net als een paar minuten later ‘Slaap!’ van Annelies Verbeke. Ik had me duidelijk weer een paar keer vergaloppeerd.

Lees meer

Koperen tuin

Een stem uit de diepte

Sporadisch raak ik wel eens verzeild in een mij totaal onbekend stadje. Altijd ga ik dan op zoek naar boeken. Meestal loop ik op de automatische piloot tegen een gebouw aan waar die te vinden zijn. Ik heb er een speciaal ontwikkelde navigatieneus voor.
We waren naar Goes gefietst omdat we toevallig op Zuid-Beveland een weekje vakantie vierden en omdat we fietsen hadden gehuurd. Het was flink schrikken toen we in een waterpartij iets ontwaarden dat verdacht veel op het Monster van Loch Ness leek. Uit de diepte keek een eng gevaarte me hongerig aan. Een voorbijganger ving me op toen ik flauw dreigde te vallen. Het gedrocht heette volgens mijn redder Vessie in plaats van Nessie omdat ie in de Oostvest lag. Hij was volstrekt ongevaarlijk verzekerde de man me. Sculpturen, beelden en andere kunstuitingen in en om het water staan erom bekend dat ze weinig kwaads in zin hebben. Bijgekomen van de schrik klommen we een trapje op en zagen we boekhandel De Koperen Tuin pal voor onze bleke neuzen liggen.

Lees meer